N = Nuance

Weer klinkt haar vrolijke lach over het terras. Ik blijf in de verbazing hangen, totdat zij uitgelachen is en uitleg geeft.

“Het lijkt slechts een nuance, lieverd, maar voor mij is er een groot verschil tussen Mevrouw en Meesteres. Ik weet dat er veel Domina’s zijn die zichzelf zo noemen, zelfs zonder dat ze een onderdanige hebben, maar ik zal de titel pas dragen als ik een onderdanige heb die mijn collar, oftewel mijn halsband, draagt. Daar gaan echter een paar maanden van training aan vooraf.”

“En waar zit het verschil dan in, Mevrouw?” vraag ik na een moment van stilte waaruit blijkt dat zij niet verder gaat met de uitleg.

“Een stukje etiquette, teddy. Onder mijn leiding zal iedere Dominant voor jou Mijnheer zijn, iedere Dominante Mevrouw, ongeacht of zij een onderdanige hebben of zichzelf de titel hebben gegeven. Zij zijn dan nog steeds niet jouw Meester of Meesteres. Uiteindelijk zal jij er maar één echt dienen.”

“Dan hoop ik oprecht dat er een dag komt dat ik u Meesteres mag noemen, Mevrouw.”

M = Meesteres - Mevrouw.

Ik kan niet verbaasder zijn, denk ik, want ik ben mij van geen fout bewust. Zij kijkt mij onderzoekend aan. Een flauwe glimlach siert haar lippen. Ik weet echter echt niet waarom en die vraag moet op mijn voorhoofd geschreven staan, want ze vraagt of ik het echt niet weet. Ik schud nee ,waarop zij weer lacht.

“Les één in luisteren, teddy. Je hebt mij net anders genoemd dan wat ik jou gezegd heb. Waarom deed je dat?”

“Euuhmmm….,” komt er even later uit mijn moment.

Ik kan even niet bedenken hoe ik haar genoemd heb. Ik kijk haar dan ook vragend aan.

“Ik vergeef het je deze keer, omdat je zo lekker enthousiast bent, maar een volgende keer hangt er wel een consequentie aan vast, teddy.”

“Dank U, Meesteres.”

Op het moment dat ik het laatste woord uitspreek, zie ik de blik in haar ogen donkerder worden. Meteen besef ik dat ik haar Mevrouw had moeten noemen en verbeter mijzelf. Dat brengt de glimlach weer terug. Toch snap ik iets niet.

“Maar… U bent nu toch mijn Meesteres, Mevrouw?”

L = Luisteren en lezen

Als het lachen is bedaard, kijkt zij mij weer serieus aan en verteld dat er aan haar leiding wel wat voorwaarden verbonden zijn. Indien mogelijk wil zij dat wij één keer per week een dag samen hebben. Dat mag door de weeks of in het weekend. De keuze is aan mij en een gemaakte afspraak afzeggen mag, maar moet een goede reden hebben. Geen zin, geen puf, moe, valt bij haar niet onder goede redenen, vult zij met een glimlach aan. Verder moet ik alles wat mij opgedragen wordt zonder dralen uitvoeren en de derde voorwaarde is dat ik ook opdrachten uit moet voeren als wij niet samen zijn. De opdrachten zullen via mail kunnen komen of spontaan via what’s app. Of ik daar bezwaar tegen heb?

“Absoluut niet, Meesteres. Het lijkt mij juist spannend, “ zeg ik misschien iets te gretig, want weer komt er een lach op haar gezicht.

“Dat zeg je nu. Wacht maar tot wij een half jaar verder zijn, teddy. Dan wil ik wel eens zien of jij hebt leren luisteren en lezen, want je bent net al meteen de fout ingegaan.”

K = Kans

Biedt zij zich nu werkelijk aan om mijn Meesteres te worden? Als dat zo is, zal ik deze kans met twee handen grijpen, want, ze mag dan niet de lengte, noch het lichaam hebben van een fotomodel, ik vind haar leuk en lief. De hand op mijn wang voelt al als een koestering. Ze voelt vertrouwd en vertrouwen is waar alles om draait, volgens alles wat ik gelezen heb.

“Wilt U mij werkelijk onder Uw hoede nemen, Mevrouw?”

De vraag klinkt mij zelfs al stom in de oren. Een nieuwe blos vindt mijn wangen, maar als ik haar aankijk, verdwijnt deze ook weer snel, want zij kijkt mij vrolijk aan.

“Als je dat werkelijk wilt, zou het zomaar kunnen zijn dat jij voorlopig mijn lieve, maar vooral volgzame teddy zal zijn, ja.”

De bevestiging doet mij haast van mijn stoel springen om haar te omhelzen. Het enige wat ik echter nog enigszins zinnig uit kan brengen is ‘oh, wauw’, waarop zij weer vrolijk in de lach schiet. 

J = Jaar

Het is maar goed dat ik zit. De lach die ik te zien krijg op mijn uitspraak is voldoende zijn om knikkende knieën van te krijgen. Het feit dat ze naar voren leunt en een hand op mijn wang legt, laat mij de wereld om ons heen vergeten. Als ze het van mij zou vragen zou ik zelfs ter plekke naakt voor haar gaan staan. Een grinnik van haar en ik ben weer bij de les.

“Ik weet zeker, lieve teddy, dat je mij komend jaar nimmer zal teleurstellen, want als Mentor zal ik alleen maar trots kunnen zijn op ieder stukje wat jij allemaal gaat ontdekken. Het zal echter niet alleen met Mij zijn. Het meeste van wat je opgenoemd heb, kan ik je wel geven. Er zijn echter een aantal onderdelen waar ik niet voldoende kennis van heb, maar ik heb dan wel weer een uitgebreide vriendenkring waar die ervaring wel op te doen is. Ik zal echter altijd bij je zijn.”

I = Interesse.

Ik schrik mij te pletter als ik ‘jouw dominante’ hoor. Het klinkt alsof ze mij afwijst. Dat gevoel moet te zien zijn op mijn gezicht, want ze vervolgt meteen met: “En ik zou trots zijn als ik die houvast mag zijn en je te begeleiden op deze spannende ontdekkingsreis.”

Van schrik naar opluchting in een seconde. Ik heb haar interesse gewekt! In de volgende seconde voel ik een lach opborrelen. Een meisjesachtig gegiechel eigenlijk, maar dat weet ik te onderdrukken. Zo stoer ben ik nog wel. Het enige wat Mevrouw ziet is de grote grijns op mijn gezicht en de glans van geluk in mijn ogen. Tenminste, ik hoop dat ze de glans ziet. Als het zou kunnen zou ik nu ter plekke op mijn knieën gaan voor haar. Een uiting van respect, zoals ik zo vaak gelezen heb, maar vanwege het feit dat wij in het openbaar zijn, doe ik het niet. In plaats daarvan zeg ik, hopelijk ingetogen genoeg: “Mijn dank is heel groot, Mevrouw. Ik hoop dat ik U nimmer teleur zal stellen.”

H = Houvast.

Het is op zich een goede vraag, maar ik heb geen minuut denktijd nodig. Ook mijn geratel is iets uit mijn jeugd en wijst inderdaad op zenuwen. Nog iets wat in mijn volwassen leven niet meer in deze mate is voorgekomen. Tot nu dan.

“Het zijn de zenuwen, Mevrouw. Normaal ben ik niet zo’n ratel,” antwoord ik, zodra zij van haar horloge opkijkt.

“En waarom nu dan wel?”

“De mogelijkheid om een droom uit te laten komen, komt harder binnen dan ik had verwacht.”

Weer gaat er een wenkbrauw omhoog. Ik begrijp meteen waarom en vul de zin aan met ‘Mevrouw’, wat mij weer een glimlach oplevert om van te smelten.

“Ik ben blij dat je zo eerlijk bent, teddy en ik begrijp de zenuwen, dus ook het geratel. Het is ook niet niks om dit pad te gaan bewandelen als onderdanige, maar gelukkig doe je dat nimmer alleen. Jouw Dominante zal jouw houvast zijn, je begeleidster, je rots in de branding.”